Jesienne kwiaty szron pobielił 

I wiatr zabrał liście brzóz, 

A noc zasnęła w tej pościeli, 

Którą jej przyniósł pierwszy mróz. 



Stanęła północ oniemiała. 

Ruszył korowód białych pni, 

Gdy w Twoich oczach się przejrzałam 

I z Tobą już witałam świt. 



Kto wymyślił naszą miłość? . 

Kto ją w środku nocy wyśnił? 

Czy to wszystko się zdarzyło? 

Czy tak było rzeczywiście? 

Kto wymyślił to jezioro 

I tej nocy czarny żagiel? 

Kto weselną białą korą 

Okrył w lesie brzozy nagie? - Kto? 

Komu lato się przyśniło 

I tych drzew zawrotny taniec? 

Kto wymyślił naszą miłość? 

Kto wymyślił to kochanie? 



Kto wymyślił to jezioro 

I tej nocy czarny żagiel? 

Kto weselną białą korą 

Okrył w lesie brzozy nagie? - Kto? 

Komu lato się przyśniło 

I tych drzew zawrotny taniec? 

Kto wymyślił naszą miłość? 

Kto wymyślił to kochanie?


Świat, ma tyle barw, 

są tuż obok mnie. 

Weź ten piękny dar 

i przez życie nieś. A wtedy: 



Za każdy uśmiech twój, 

stubarwny lata strój znów ci dam! 

Za wszystko to, co wiem 

błękitnej nocy cień – zabierz sam! 

Za kilka miłych słów, 

sto kwiatów z mego snu dam ci też. 

Za każdą radość dnia 

mój kolorowy świat weź. 



Przyjć, jak wczesny świt, 

przyjdź od kwietnych łąk 

I wśród szarych dni, 

zapal słońca krąg. 



Za każdy uśmiech twój ... .