Jesienne kwiaty szron pobielił 

I wiatr zabrał liście brzóz, 

A noc zasnęła w tej pościeli, 

Którą jej przyniósł pierwszy mróz. 



Stanęła północ oniemiała. 

Ruszył korowód białych pni, 

Gdy w Twoich oczach się przejrzałam 

I z Tobą już witałam świt. 



Kto wymyślił naszą miłość? . 

Kto ją w środku nocy wyśnił? 

Czy to wszystko się zdarzyło? 

Czy tak było rzeczywiście? 

Kto wymyślił to jezioro 

I tej nocy czarny żagiel? 

Kto weselną białą korą 

Okrył w lesie brzozy nagie? - Kto? 

Komu lato się przyśniło 

I tych drzew zawrotny taniec? 

Kto wymyślił naszą miłość? 

Kto wymyślił to kochanie? 



Kto wymyślił to jezioro 

I tej nocy czarny żagiel? 

Kto weselną białą korą 

Okrył w lesie brzozy nagie? - Kto? 

Komu lato się przyśniło 

I tych drzew zawrotny taniec? 

Kto wymyślił naszą miłość? 

Kto wymyślił to kochanie?


Ref: 

Życie się stało udręką 

przez Twą piosenkę sprzed lat 

pójdę do piekła z piosenką 

z Twoją piosenką do piekła 

ona jest we mnie i ze mną 

pójdę do piekła 

pójdę z nią! 





słyszę ją wciąż i wszędzie 

jest ze mną nawet w snach 

i gra, i łka wspomnieniem 

niedobra, smutna, zła 

zagłusza sobą wszytsko 

przesłania cały świat... 



ref. 

Życie się stało.... 



przez złą piosenkę wreszcie 

sama się stałam zła 

i nigdy się nie zmienię 

piosenka będzie mną 

zagłuszy we mnie wszystko 

wszystko się zmieni w nią! 



ref. 

Życie się stało.... 



po szybach deszcz nią dudni 

nocą ją gwiżdże wiatr 

i nawet słońce śpiewa 

i nawet księżyc gra 

zagłusza sobą wszystko 

przesłania cały świat... 



ref. 

Życie się stało.... 



ref. 

Życie się stało.... 



I tak życie już jest 

jedną udręką i grą 

pójdę do piekła z piosenką 

z Twoją piosenką do piekła 

ona jest we mnie i ze mną 

pójdę do piekła 

pójdę z nią!