Jesienne kwiaty szron pobielił 

I wiatr zabrał liście brzóz, 

A noc zasnęła w tej pościeli, 

Którą jej przyniósł pierwszy mróz. 



Stanęła północ oniemiała. 

Ruszył korowód białych pni, 

Gdy w Twoich oczach się przejrzałam 

I z Tobą już witałam świt. 



Kto wymyślił naszą miłość? . 

Kto ją w środku nocy wyśnił? 

Czy to wszystko się zdarzyło? 

Czy tak było rzeczywiście? 

Kto wymyślił to jezioro 

I tej nocy czarny żagiel? 

Kto weselną białą korą 

Okrył w lesie brzozy nagie? - Kto? 

Komu lato się przyśniło 

I tych drzew zawrotny taniec? 

Kto wymyślił naszą miłość? 

Kto wymyślił to kochanie? 



Kto wymyślił to jezioro 

I tej nocy czarny żagiel? 

Kto weselną białą korą 

Okrył w lesie brzozy nagie? - Kto? 

Komu lato się przyśniło 

I tych drzew zawrotny taniec? 

Kto wymyślił naszą miłość? 

Kto wymyślił to kochanie?


Dzień nadziei dzień 

Dla wszystkich zakochanych serc 

Niech wśród kart kalendarza 

Zabłyśnie chociaż raz 



Niechaj smutku cień 

Nie pada na kochania czas 

Myśli złych nie pomnaża 

Niech spokój mieszka w nas 



W taki dzień śmiało goń 

Ile tchu szczęście swe 

Ufnie niech twoja dłoń 

Akacjowe listki rwie 

I niech słowem kocham 

Każda z wróżb 

W ten dzień kończy się 



Dzień nadziei dzień 

Ogłośmy nim nastanie świt 

Wpiszmy go w nasze życie 

Dopóki jeszcze czas 



Mień się słońce mień 

W tych oczach co tęskniły zbyt 

Niechaj lśną lśnią w zachwycie 

W dniu takim pierwszy raz 



Warto raz wzlecieć nad 

Szarość dnia smutku mrok 

Warto raz cały świat 

W zachwycony chwycić wzrok 

Więc niech dzień nadziei święci się 

Niech trwa choćby rok