Byłaś mym pragnieniem 

Stałaś się cierpieniem 

Wszystko jest tak proste 

Tak powinno zostać 

Słowa niepotrzebne 

Im też smutno pewnie 

Słowom naszym biednym 

Lepiej nie mówmy nic 

Uwierz 



Ktoś może ty a może ja Może tylko dola zła 

Chcę nam siebie odebrać 

Ktoś ma dziś dla nas obcy wzrok 

Naszą prawdę chcę nam wziąć 

I wierność 



Ktoś nie wie o nas jeszcze nic 

Że nam smutno że nam wstyd 

Choć się nie przyznajemy 

Ktoś kogo nie znasz ty i ja 

To co zabrał może dać 

Nie wiemy 



Teraz mi najtrudniej 

Teraz najokrutniej 

Teraz żal przypływa 

Byłam tak szczęśliwa 



Teraz czas zapomnieć 

Teraz siądź koło mnie 

Szepnij słowo dobre 

Powiedz że wierzysz w nas 

Powiedz


Jesienne kwiaty szron pobielił 

I wiatr zabrał liście brzóz, 

A noc zasnęła w tej pościeli, 

Którą jej przyniósł pierwszy mróz. 



Stanęła północ oniemiała. 

Ruszył korowód białych pni, 

Gdy w Twoich oczach się przejrzałam 

I z Tobą już witałam świt. 



Kto wymyślił naszą miłość? . 

Kto ją w środku nocy wyśnił? 

Czy to wszystko się zdarzyło? 

Czy tak było rzeczywiście? 

Kto wymyślił to jezioro 

I tej nocy czarny żagiel? 

Kto weselną białą korą 

Okrył w lesie brzozy nagie? - Kto? 

Komu lato się przyśniło 

I tych drzew zawrotny taniec? 

Kto wymyślił naszą miłość? 

Kto wymyślił to kochanie? 



Kto wymyślił to jezioro 

I tej nocy czarny żagiel? 

Kto weselną białą korą 

Okrył w lesie brzozy nagie? - Kto? 

Komu lato się przyśniło 

I tych drzew zawrotny taniec? 

Kto wymyślił naszą miłość? 

Kto wymyślił to kochanie?