Dzień nadziei dzień 

Dla wszystkich zakochanych serc 

Niech wśród kart kalendarza 

Zabłyśnie chociaż raz 



Niechaj smutku cień 

Nie pada na kochania czas 

Myśli złych nie pomnaża 

Niech spokój mieszka w nas 



W taki dzień śmiało goń 

Ile tchu szczęście swe 

Ufnie niech twoja dłoń 

Akacjowe listki rwie 

I niech słowem kocham 

Każda z wróżb 

W ten dzień kończy się 



Dzień nadziei dzień 

Ogłośmy nim nastanie świt 

Wpiszmy go w nasze życie 

Dopóki jeszcze czas 



Mień się słońce mień 

W tych oczach co tęskniły zbyt 

Niechaj lśną lśnią w zachwycie 

W dniu takim pierwszy raz 



Warto raz wzlecieć nad 

Szarość dnia smutku mrok 

Warto raz cały świat 

W zachwycony chwycić wzrok 

Więc niech dzień nadziei święci się 

Niech trwa choćby rok


Jesienne kwiaty szron pobielił 

I wiatr zabrał liście brzóz, 

A noc zasnęła w tej pościeli, 

Którą jej przyniósł pierwszy mróz. 



Stanęła północ oniemiała. 

Ruszył korowód białych pni, 

Gdy w Twoich oczach się przejrzałam 

I z Tobą już witałam świt. 



Kto wymyślił naszą miłość? . 

Kto ją w środku nocy wyśnił? 

Czy to wszystko się zdarzyło? 

Czy tak było rzeczywiście? 

Kto wymyślił to jezioro 

I tej nocy czarny żagiel? 

Kto weselną białą korą 

Okrył w lesie brzozy nagie? - Kto? 

Komu lato się przyśniło 

I tych drzew zawrotny taniec? 

Kto wymyślił naszą miłość? 

Kto wymyślił to kochanie? 



Kto wymyślił to jezioro 

I tej nocy czarny żagiel? 

Kto weselną białą korą 

Okrył w lesie brzozy nagie? - Kto? 

Komu lato się przyśniło 

I tych drzew zawrotny taniec? 

Kto wymyślił naszą miłość? 

Kto wymyślił to kochanie?